پذيرش قطعنامه يك امر فوري و آني نبود بلكه ايران حتي در تصويب قطعنامه اقداماتي را انجام داد و از جمله با دبير كل سازمان ملل متحد همكاري داشت . از سوي ديگر قرار نبود جنگ تا ابد ادامه پيدا كند. ما به هيچ وجه براي طولاني شدن جنگ برنامه نداشتيم.بلكه ادامه جنگ تنها براي فشار نظامي به عراق براي بدست آوردن امتيازهاي لازم سياسي بود و اين امتيازهاتا حدي در قطعنامه 598 لحاظ شده بود ولي خواهان تغييراتي در بندهاي قطعنامه بوديم تا موقعيت بهتري را بدست آورد و شرايط جمهوري اسلامي بهتر محقق شود كه اين امر تا حدي ناقص ماند  و ايران پيش از كسب موقعيت لازم ، قطعنامه 598 را پذيرفت.