بله؛ایران با محاسبه و بررسی ملاک‌های نظامی نیز، موظف و بلکه مجبور بود به جنگ ادامه دهد. در توضیح این اجبار، عوامل و دلایل زیر قابل توجه است:

بله؛ایران با محاسبه و بررسی ملاک‌های نظامی نیز، موظف و بلکه مجبور بود به جنگ ادامه دهد. در توضیح این اجبار، عوامل و دلایل زیر قابل توجه است:

پس از فتح خرمشهر هیچ‌گونه پیشنهادی برای صلح از هیچ مجمع رسمی و بین‌المللی ارائه نشد و پیشنهادها تنها در حد آتش‌بس بود؛ ولی برای عدم پذیرش آتش‌بس نیز وضعیت زیر حاکم بود:

ايران در طي 20 ماه توانست طي عمليات هاي بزرگي مانند ثامن الائمه، طريق القدس، فتح المبين و بيت المقدس بيش از 8000 كيلومتر مربع از اراضي اشغالي خود را آزاد كند و بيش از 35000 نفر از نيروهاي بعثي را به اسارت درآورد. و  بيش از 30000 نفر از آنان را به هلاكت برساند يا زخمي كند آيا اينها حاكي از قابليت هاي كشور ما نبود كه داشتيم؟ در حقيقت تجربه 20 ماه مقاومت و دست آوردهاي آن نشان داد كه ما توان كافي را براي ادامه نبرد تا حصول نتيجه لازم در جنگ را داريم تا بتوانيم حقوق خود را مطالبه كنيم و يك صلح پايدار در منطقه مستقر سازيم.

انتظار طبيعي اين است و بعضي از مسئولين نظام نيز آن را تنها در جلسات فرماندهان جنگ مطرح مي كردند. اما آنچه در عمل رخ داد مي توان پاسخ سئوال را دريافت كرد.تحولات بعد از عمليات والفجر8 را با هم مرور مي كنيم :

الف) به حداقل رساندن امكان بهره برداري عراق از خليج فارس

ب) ورود ايران به منطقه جنوبي عراق و همسايگي ايران با كشورهاي عربي كه مي توانست باب مذاكره با كشورهاي پشتيبان عراق را براي پايان بخشيدن به جنگ بگشايد.

ج) تغيير توازن در جنگ به نفع ايران تغيير پيدا كرد. و با توجه به موفقيت بزرگ عمليات والفجر8  مي توانست باب مذاكره را براي پايان جنگ باز كند ولي علي رغم آمادگي مسئولين سياسي كشور در اين زمينه ،دنيا هيچ گونه انعطافي نشان نداد.و بر عكس شاهد موضع گيري صريح آمريكا مبني بر اينكه ايران بزرگترين تهديد منطقه است هستيم.

پذيرش قطعنامه يك امر فوري و آني نبود بلكه ايران حتي در تصويب قطعنامه اقداماتي را انجام داد و از جمله با دبير كل سازمان ملل متحد همكاري داشت . از سوي ديگر قرار نبود جنگ تا ابد ادامه پيدا كند. ما به هيچ وجه براي طولاني شدن جنگ برنامه نداشتيم.بلكه ادامه جنگ تنها براي فشار نظامي به عراق براي بدست آوردن امتيازهاي لازم سياسي بود و اين امتيازهاتا حدي در قطعنامه 598 لحاظ شده بود ولي خواهان تغييراتي در بندهاي قطعنامه بوديم تا موقعيت بهتري را بدست آورد و شرايط جمهوري اسلامي بهتر محقق شود كه اين امر تا حدي ناقص ماند  و ايران پيش از كسب موقعيت لازم ، قطعنامه 598 را پذيرفت.

ايران با افتخار از هشت سال جنگي كه بر او تحميل شد بيرون آمد، زيرا در جريان آن براي اولين بار در طول تاريخ معاصر اين سرزمين، حتي يك وجب نيز از خاك كشور جدا نشد.
دكتر مسعود اخوان كاظمي ، به بحث در خصوص شرايط موجود بعد از پيروزي انقلاب اسلامي و عوامل آغازين جنگ در سال 1359 پرداخت. وي، بررسي دقيق وضعيت روابط بين‌المللي جهان را در آن مقطع، نگاه به مسائل و وضعيت داخلي كشور و بررسي موضوع از منظر برخورد سازمان‌هاي بين‌المللي با موضوع جنگ عراق عليه ايران را براي روشن شدن بهتر بحث الزامي دانست و تصريح كرد: